|
Rhiannon Lassiter schreef haar debuutroman 'Hex' toen ze achttien was. Ze is geboren
en opgegroeid in Londen, Groot-Brittannië, maar woont nu in Oxford met
twee poezen, die op haar manuscript zitten als ze schrijft.
Een deel van een
interview met de auteur (2000):
'Ik heb begrepen dat je Hex geschreven hebt toen je negentien was. Volgens
mij ben je nu begin twintig, klopt dat? '
'Het idee voor Hex kreeg ik toen ik zeventien was, en ik schreef het grootste
gedeelte toen ik achttien was. Vlak na mijn negentiende verjaardag werd
het manuscript geaccepteerd door de uitgever. Het hele proces van uitgave
heeft heel lang geduurd, omdat ik opgehouden werd door examens en omdat
het beslissen over het omslag niet al te snel ging. Het duurde langer
dan we verwacht hadden, maar het is fantastisch dat mijn eerste boek er
nu ligt, hoe lang het ook heeft geduurd. Ik ben nu 21 en hopelijk verschijnt
het tweede deel van Hex volgend jaar.'
'Weten al je vrienden uit Londen en Oxford dat je een kinderboek hebt
geschreven? En hoe heeft de publicatie je leven beïnvloed?'
'Ja, al mijn vrienden weten het en zijn wildenthousiast. Een aantal van hen hebben
Hex gelezen. Tot nu toe heeft de uitgave van Hex mijn leven nog niet echt
veranderd, behalve dan dat ik het feit dat er nu een boek van mij gepubliceerd
is wel een heel goede motivatie vind om door te gaan met schrijven. Ik
denk dat het pas echt effect op mijn leven krijgt als ik de recensies
zie en brieven krijg van lezers.'
'We
weten van jou dat je graag leest met een poes op schoot en een kop thee
onder handbereik. Dat is niet bepaald het image dat we van de auteur van
Hex verwachten! Bovendien is je moeder ook auteur, dus heb je vast veel
schrijvers ontmoet. Vind je het vreemd dat mensen boeken verbinden met
degene die ze geschreven hebben?'
'Niet echt, maar de wereld van schrijvers
en uitgevers is een heel andere dan die van lezers en boeken. De schrijvers
die ik ontmoet zijn vaak heel interessante en aardige mensen, maar ze
zijn voor mij niet onlosmakelijk verbonden met hun boeken. Naar mijn mening
bestaat een verhaal al voor het geschreven is; een schrijver is het instrument
om het te vertellen.'
'Je
hebt vast wel een paar leraren gehad die jou hebben beïnvloed toen je
op school zat. Heb je er ooit aan gedacht zelf voor de klas te gaan staan?'
'Ja, ik heb er inderdaad wel aan gedacht. Het is heel moeilijk rond te
komen als fulltime schrijver, dus lesgeven was wel een optie. Ik denk
wel dat ik het leuk zou vinden, maar ik vind de verantwoordelijkheid wel
erg groot. Het zou mooi zijn als je kinderen net zo zou kunnen inspireren
als sommige van mijn leraren mij hebben geïnspireerd, maar ik zou het
vreselijk vinden de leraar te zijn aan wie iedereen een hekel heeft!'
'Had je jouw uitgever al eens ontmoet voordat je hem het manuscript van
Hex had gestuurd, en wat vond hij van het verhaal?'
'Ik had hem al een paar keer ontmoet op uitgeverijparty's, en ik mocht hem
graag. Ik voelde me heel gevleid toen hij zei dat hij 'Hex' goed vond, en
sinds die tijd heb ik hem beter leren kennen. Hij heeft me altijd behandeld
als een schrijver, en dat is fijn, want de uitgeefwereld kan best intimiderend
zijn voor debuterende auteurs.'
|
